UNUTULAN BARDAK

Bir bardak gibiyim
Bahçe masasında unutulmuş
Gece ayazda donmuş
Gündüz güneşle yunmuş
Akşamüstü yağan yağmurla
Ağzına kadar dolmuş

Konduğum yeri ben seçmedim
Kendimi ararken mekânı aşıyorum
Her yeni damlada taşıyorum
Kabuk tutan yaralarımı kaşıyorum
Biri gelip beni alana kadar
Kendimden taşan suda yaşıyorum

_____________________________________
(Fotoğraf: Andrei Tarkovsky-Solaris)

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir