MUM

Mumlar diziliydi odanda
Alevleri bizi yakan
Çakmağın nefesiyle yakıyor
Kendi nefesimizle söndürüyorduk
Bizi ise hiçbir şey söndüremiyordu
Ne saatin vurması 3’ü
Ne aydınlanması göğün
Şimdi sen farklı bir yerde
Uyanıyorsun sabaha
Bense farklı bir yerde
Karşılıyorum geceyi
Belki böyle sönüveririz diye
Ancak yetmiyor kilometreler
Bölü saatler bile
Bir mum yakıyorum
Bir tane daha
Ve seni anıyorum
Üflerken soluğumda
______________________________________
(Mart ’12)
(Fotoğraf: Büşra Akgün/Eylül ’18)