BEN İNSANIM YORULDUM

Haksızlığa karşı söz söyledim, neye yaradı
Haksızlığa karşı söylenenleri destekledim, eksik kaldı
Haksızlık midemi bulandırdı, kustum, rahatlamadım
Haksızlık yüreğimi yaktı, ağladım, uyuyamadım
Haksızlığa karşı durmak istedim ama hangisine
Haksızlıklara yetişmek istedim, tek tek hepsine
Haksızlık evimde, yöremde ve haberlerde
Haksızlıkların çoğu, benim ulaşamayacağım yerde
Haksızlık benim herkese şüpheyle bakmam
Haksızlık! Ben her suçluyu suçsuzdan ayıramam
Haksızlık başkalarının görevini yapmam
Haksızlık tüm bunlara her gün katlanmam
Haksızlık bana ne yapacağımı söylemeleri
Haksızlık konuş ya da sus demeleri
Haksızlık bu kadar sorumluluk bu omuzlara
Haksızlık bu, ben insanım, yoruldum

Bırakın beni, ses çıkarayım haksızlığa
“Sesin yetmez”
Bırakın beni engel olayım hırsızlığa
“Gücün yetmez”
Bırakın beni karşı durayım o domuzlara
“Onlar bitmez”
Bırakın biraz dinleneyim şuracıkta
“Gündem bitmez”
Bırakın bari bir şeylerle oyalanayım
“Onu yasakladık”
Bırakın beni gerçek hayattan az kaçayım
“N’oldu korktun”
Bırakın n’olur biraz nefes alayım
“Bak, pes ettin”
Bırakın kendim yaşayayım, kendim öleyim
Bırakın beni, ben insanım, yoruldum
_______________________________________________
(Fotoğraf: Zeynep Kabak / Bursa / Haziran ’20)

2 thoughts on “BEN İNSANIM YORULDUM

    1. Ben de seni çok seviyorum. Beraber yorulduk. Beraber dinlenip, ayağa kalkacağız. <3

Comments are closed.